Kibbeling eten, njammie!

10-6: Een jaar geleden….

IMG_3635 Vandaag, 10 juni, is het precies een jaar geleden. Een jaar geleden dat Lennard klaagde over buikpijn. Buikpijn die zo erg werd dat hij het uitgilde, en mama Marleen met Lennard langs de huisarts ging. Dat de huisarts het niet vertrouwde, en Lennard doorstuurde naar het ziekenhuis. Waar ze een dag later (gelukkig zo snel!) ontdekten dat Lennard een grote tumor in zijn buik had. Nog een dag later ging Lennard IMG_3805met zijn ouders naar het AMC, naar de afdeling kinderoncologie van het Emma Kinderziekenhuis. Een wereld waar je geen weet van hebt, totdat je er terecht komt. Waar het woord neuroblastoom viel. Even googlen, snel weer ophouden, want wat we daar lazen, dat was niet te harden. Niet dat we het niet geloofden, het was zo, de artsen hadden voldoende tests gedaan en kwamen heel vakkundig over. We konden dat gewoon niet registreren, het kwam er niet in.

Het afgelopen jaar is een achtbaan geweest. Een achtbaan met onderzoeken, prikken, operaties, chemo, scans, infuuspalen die onophoudelijk piepen. Heen en weer rijden naar het AMC, vanuit Groningen, Enschede, Almelo, Heemstede, Rotterdam, overal vandaan… En toen zelfs verhuizen naar Amerika. Een jaar vol pijn, verdriet, onrust, maar dan toch ook weer hoop… IMG_5473Hoop als Lennard schoon blijkt te zijn, resultaat van al die behandelingen… Hoop als zoveel mensen willen helpen, zoveel mensen die graag iets bij willen dragen, de hoop die kwam doordat de acties rond Lennard4life zo goed gingen. Elke like op Facebook is een schouderklopje, elk bemoedigend bericht is een knuffel… Het is zo fantastisch om te zien hoe je op je omgeving kunt steunen wanneer je het het allermoeilijkst hebt.

En een jaar van bewust genieten van elk mooi moment dat er is. Als Lennard geniet van een bord Chinees, “m’n lievelings”. Als Lennard de gang over rent om naar school te kunnen, naar meester Remi. Wanneer zelf koningin Máxima begrijpend knikkend het verhaal aanhoort. Van alle kaarten, ballonnen en andere cadeautjes die worden opgestuurd bij de kaartjesactie. Als Judith loopt te kraaien van plezier als ze Lennard weer ziet en met hem mag spelen in het ziekenhuis.IMG_7084

En nu is Lennard in Amerika, in een voorstad van Philadelphia. Op moment van schrijven ondergaat Lennard de laatste dag van van de vierde kuur. De vierde kuur is de meest zware van allemaal. En Lennard was nog zwak toen hij deze kuur inging. De maag/darm-infectie was nog steeds niet helemaal weg. Lennard heeft moeite met eten, kan nauwelijks lopen, spuugt vaak, en heeft pijn. Maar, het lijkt erop dat hij deze behandeling toch goed doorstaat… We hopen dat hij snel naar huis mag.

Gelukkig zijn er veel familieleden die overkomen om te helpen, om het huis op orde te houden en zich over Judith te ontfermen. Zo kunnen Karst Jan en Marleen zich op Lennard richten. En soms, heel even, een half uurtje tijd voor zichzelf nemen. Een boek lezen, of een rondje rijden, nergens naartoe maar er gewoon even uit. Of heel af en toe zelfs, oh wat een luxe, met z’n tweeën uit eten voor een uurtje of anderhalf. Dat is ook zo nodig.

IMG_6229De tijd in Amerika is moeilijk, met veel negatieve energie. Die negatieve energie slaat ook op kinderen, ze pikken alles op. Ouderen kunnen dat uiten, door erover te praten, er bewust mee om te gaan, het een plek te geven. En dan weer door. Kinderen kunnen dat niet. Die uiten hun frustratie en verdriet in huilbuien, verlatingsangst, paniekaanvallen, tot het manische toe. Gelukkig zijn het kinderen, en zijn ze een half uur later weer blij. Judith is blij dat ze kan spelen met roze Mickey-auto en het vliegtuig dat over grond kan rijden. Met de bellenblaas. Van de glijbaan kan glijden. En Lennard, die speelt op de Wii. En kijkt filmpjes op Netflix. Lennard vindt het geweldig om met actiehelden te spelen. En met de dino’s. En met zijn Spiderman. Die hebben allemaal superkracht.

Jij ook Lennard. Jij hebt superkracht. En jij bent een superheld.

Hou vol. We denken aan jullie allemaal.

 

Posted in Uncategorized.